3.1 فروش ارز در سامانه نیما

این روش رسمی‌ترین مسیر بازگشت ارز است.

• صادرکننده پس از دریافت ارز (دلاری، یورویی و…) آن را در سامانه نیما به فروش می‌گذارد
• خریدار معمولاً واردکنندگان کالا هستند
• تسعیر ارز با نرخ نیمایی انجام می‌شود (معمولاً ۲۰٪ کمتر از بازار آزاد)

مزایا:
✅ رسمیت کامل و ریسک صفر قانونی
✅ مناسب برای شرکت‌های بزرگ با شفافیت مالی

معایب:
❌ نرخ پایین‌تر نسبت به بازار آزاد
❌ گاهی زمان‌بر برای پیدا کردن خریدار ارز

3.2 واردات در مقابل صادرات

در این روش، صادرکننده به‌جای فروش ارز، آن را صرف واردات کالا می‌کند.

• خودش یا شخص دیگری را به عنوان واردکننده مرتبط معرفی می‌کند
• پس از ثبت سفارش، ارز صادراتی به تأمین واردات اختصاص می‌یابد
• پس از واردات و ترخیص کالا، تعهد ارزی صادرکننده رفع می‌شود

مزایا:
✅ حاشیه سود بالاتر در برخی کالاها
✅ استفاده دوطرفه: هم صادرات، هم واردات

معایب:
❌ پیچیدگی مراحل واردات
❌ وابستگی به نوع کالا و مجوزهای وارداتی

3.3 استفاده از صرافی‌ها (ارز نیمه‌رسمی)

در برخی موارد، صادرکننده از طریق صرافی‌های مجاز، ارز صادراتی را در اختیار واردکننده قرار می‌دهد.

• صرافی، تراکنش را در سامانه نیما یا سنا ثبت می‌کند
• سندی از صرافی جهت رفع تعهد به بانک ارائه می‌شود

مزایا:
✅ سریع‌تر از مسیر مستقیم نیما
✅ انعطاف بیشتر در توافق با واردکننده

معایب:
❌ احتمال ریسک عدم ثبت کامل در سامانه
❌ نیاز به شناخت صراف معتبر و خوش‌سابقه

3.4 تهاتر مستقیم با خریدار

در صادرات به کشورهایی مثل عراق یا افغانستان، صادرکننده و خریدار گاهی توافق می‌کنند:

• صادرکننده کالا را می‌فرستد
• و در مقابل، خریدار کالای دیگری (یا خدماتی) ارائه می‌دهد

این روش «تهاتر» محسوب می‌شود و تحت شرایط خاص قابل ثبت در سیستم‌های رسمی است.

مزایا:
✅ حذف کامل نیاز به حواله ارزی
✅ مناسب برای تجارت با کشورهایی با مشکل بانکی

معایب:
❌ ریسک بالای حقوقی و گمرکی
❌ نیاز به هماهنگی دقیق اسناد

اگر تأیید بدی، در ادامه بریم سراغ بخش ۴ تا ۶:
✅ مقایسه کامل این روش‌ها
✅ نرخ تسعیر ارز
✅ مراحل دقیق رفع تعهد ارزی در سامانه بانک مرکزی

ادامه بدیم؟